Jak odpowiednio budować swój Bag?

Budowanie dobrze przemyślanego bagu to kluczowy element rozwoju w disc golfie, niezależnie od poziomu zaawansowania. Wielu graczy skupia się na nauce techniki, zwiększaniu dystansu czy testowaniu kolejnych modeli, zapominając, że to właśnie odpowiedni dobór dysków do disc golfa w największym stopniu wpływa na podejmowanie decyzji na polu. Dobrze złożony bag nie polega na posiadaniu jak największej liczby dysków, ale na logicznej strukturze, która pozwala zagrać właściwy rzut w każdej sytuacji.

Natomiast na wstępie pozwolę sobie szczerość. Źle złożony Bag nie uniemożliwi Ci uzyskiwania świetnych rezultatów. W praktyce nie potrzeba wielu dysków do gry w disc golfa. Jednak zrozumienie co powinno znaleźć się w torbie z pewnością uprości Ci życie na polu.

Zanim przejdę do praktycznych zasad określę się jako minimalistę Uważam, że lepiej posiadać zbyt mało dysków (jeśli w tej niewielkiej kolekcji znajdzie się kilka must-have’ów), niż zbyt wiele. Każdemu początkującemu zawszę radzę, aby zaczął od jednego dysku typu mid-range. Można nim puttować, drive’ować i ... w zasadzie wszystko inne.

Dlatego odpowiadając na pytanie jak zbudować Bag jako totalny nowicjusz jest prosta. Wcale nie musisz tego robić, a nawet nie powinieneś. Z czasem jednak oczywiście warto rozbudować trochę swój plecak o kolejne dyski do disc golfa i ten artykuł będzie skierowany dla osób, które już niejedną rundę w życiu zagrały.

O Bagu musisz myśleć głównie przez pryzmat prędkości dysków oraz stabilności. Ogólna zasada jest prosta – chcemy mieć dyski do disc golfa latające w prawo, prosto i w lewo w różnych zakresach odległości plus kilka dodatkowych pozycji.

Poniżej wstawiam prostą tabelę. Jest ona podzielona na umowne zakresy odległości oraz przykłady trzech dysków o różnych stabilnościach.

Takie podejście zabezpiecza każdą sytuację jaka spotka Cię na polu, jednocześnie ogranicza na tyle wybór, że nie będziesz musiał zastanawiać się nad wyborem.

Jak widać w tabeli potrzebujemy dysków do określonych odległości rzutu, w zależności od linii i rodzaju rzutu, który potrzebujemy wybierzemy dysk o określonej stabilności.

Wraz z nabieraniem siły rzutu oraz doświadczeniem zaobserwujesz, że coraz rzadziej sięgasz po dyski understable. Dlatego dla osób o wysokich umiejętnościach poleciłbym zrezygnować z niestabilnych dysków o mniejszych prędkościach.

Dzieje się tak dlatego, że wraz z doświadczeniem jesteśmy w stanie sprawdzić, że nawet dyski stable (a czasem overstable) polecą w prawo. Robimy to poprzez tzw. Anhyzer lub odpowiednio mocny rzut. Natomiast to nie materiał o tym.

Jednocześnie nabierając doświadczenia robimy się graczami coraz lepiej operującymi zarówno backhandem i forehandem dlatego wszędzie tam gdzie potrzebujemy lotu w prawo, zaczynamy używać forehandu (zamiast backhandu dyskiem understable). Taka tendencja obserwowana jest u graczy na najwyższym poziomie.

W tabeli masz oczywiście przykładowe dyski. Kombinacji może być mnóstwo, zarówno wewnątrz jednej firmy jak i kilku różnych. Każdy producent zdaje sobie sprawę z potrzeb graczy, dlatego prawie każdy posiada model do wypełnienia wszystkich pól w tabeli.

W praktyce bag powinien być narzędziem, a nie kolekcją. Każdy dysk do disc golfa, który znajduje się w plecaku, musi mieć jasno określoną rolę. Jeśli dwa dyski latają bardzo podobnie i używane są w tych samych sytuacjach, jeden z nich jest zbędny. Z pewnością zauważysz, że niektórych dysków wcale nie używasz. Jeżeli nie jest to jeden z tzw. Utility discs czas się go pozbyć.

Powyżej przedstawiłem Ci ogólne zasady budowania Baga. Oprócz dysków do „standardowego” rzucania potrzebujemy jeszcze kilka innych pozycji. Naturalnie niezbędny nam jest Putting Putter.
Dysk, którym rzucać będziemy najczęściej. W teorii to jedyny dysk, którego użyjesz na każdym dołku. Z wyjątkiem sytuacji throw-inu, czyli po prostu trafienia drivem/dalekim approachem prosto do kosza.
Oprócz putting puttera potrzebnych jest już niewiele dysków. W mojej ocenie wystarczą trzy. Dwa super overstable pozycje na bardzo duży headwind oraz jeden dysk mocno understable do rolek.

Poniżej tabela z przykładami:

Doświadczeni gracze i profesjonaliści nie myślą w kategoriach konkretnych nazw modeli, lecz w kategoriach linii lotu, zakresu dystansu oraz kontroli. To właśnie takie podejście pozwala budować bag, który działa spójnie i przewidywalnie.

Podstawą sensownego budowania bagu jest myślenie tak zwanymi „slotami”. Slot to nic innego jak konkretna funkcja, jaką dany dysk ma spełniać na polu. Zamiast zastanawiać się, czy dany model jest modny albo polecany przez kogoś innego, warto zadać sobie pytanie: do jakiego rzutu ten dysk będzie używany? Czy ma to być rzut prosty na określonym dystansie, bezpieczny rzut pod wiatr, czy może linia wymagająca wyraźnego zakończenia lotu? Budując bag slotami, eliminujemy chaos i przypadkowość, które bardzo często pojawiają się w przeładowanych zestawach.

Nie istnieje jedna idealna liczba dysków w bagu, ale istnieje moment, w którym ilość zaczyna przeszkadzać. Gdy wybór dysku do disc golfa zajmuje zbyt dużo czasu lub powoduje niepewność, bag przestaje spełniać swoją funkcję. Najlepsze zestawy to te, które upraszczają decyzje i pozwalają skupić się na rzucie, a nie na analizowaniu zawartości plecaka.

Sam Gannon Buhr twierdzi, że nigdy nie powinniśmy mieć w Bagu więcej dysków do disc golfa niż 20. W pełni się pod tym podpisuje.

Im więcej dysków, tym rzadziej każdym rzucisz. Mniejsza ilość dysków sprawi, że poznasz każdy dysk lepiej.

Z czasem bag naturalnie ewoluuje. Doświadczenie sprawia, że gracze redukują liczbę modeli, lepiej poznają swoje dyski i coraz rzadziej zmieniają zestaw. To nie większa liczba dysków, ale lepsze ich zrozumienie prowadzi do stabilniejszych wyników. Dobrze zbudowany bag to system, w którym każda zmiana jest świadoma i ma konkretny cel.

Prowadzi to często do sytuacji, że wszystkie sloty w danej odległości zajęte są przez ten sam model. Świetnym przykładem jest tu Calvin Heimburg, który posiada w Bagu 3 Eagle, każdy trochę w różnym stopniu rozbicia. Innym przykładem jest Isaac Robinson, który posiada 2 explorery (jeden stabilny, drugi understable). To bardzo częsta praktyka. Gdy gracz przyzwyczai się do moldu często nie warto kombinować.

Osobiście uważam, że to jeden z najlepszych sposobów budowania minimalistycznego Baga do disc golfa. Jeżeli zauważysz, że któryś dysk jest dla Ciebie wręcz stworzony, zachęcam, abyś po jakimś czasie kupił sobie drugi identyczny. W ten sposób wejdziesz w tzw. Tryb rotacyjny. Polega on na tym, że kilka slotów w tym samym speedzie zajmie taki sam dysk do disc golfa. Jednak jeden z nich będzie już na tyle rozbity, że będzie flipował łatwiej. Nowa sztuka będzie miała naturalną stabilność „out of the box”. Z czasem nowszy dysk również się lekko rozbije i wejdzie w fazę stable, a potem understable. I cały proces się powtórzy. Jako minimalista uważam, że jest to system doskonały ponieważ staniesz się specjalistą od danego moldu.

Moja wskazówka jest jedynie taka, abyś wybierał moldy, które są ogólnodostępne w sprzedaży. Najgorsze co się może stać to miłość do dysku, który przestał być produkowany.

Podsumowując, skuteczne budowanie bagu w disc golfie polega na logicznym doborze dysków do disc golfa według ich funkcji, a nie nazw czy popularności. Myślenie slotami, różnorodność zachowań lotu w obrębie tych samych speedów oraz eliminacja zbędnych elementów sprawiają, że bag staje się narzędziem realnie wspierającym grę. To właśnie takie podejście pozwala w pełni wykorzystać potencjał dysków i czerpać większą satysfakcję z każdej rundy.